gepubliceerd op
Wij zijn een vrij alternatief en open minded studentenhuis waar je echt jezelf kan zijn’, zegt Willemijn, een van de negen bewoners van Witte Wilma. Dinsdagavond 2 december schoof rector Martin Kropff aan bij de bewoners van Wilhelminaweg 24. Tussen het kauwen door informeel praten over wat er leeft onder studenten, dat was het idee.
Iedereen loopt kriskras door elkaar heen met pannen en borden als Martin Kropff, in een zwart pak, de keuken binnenkomt. Hij manoeuvreert tussen de stoelen door – die samen met de tafel vrijwel de hele keuken vullen – om iedereen de hand te schudden. Op tafel staan vijf verschillende vegetarische gerechten, een fles ecologische wijn en glazen glühwein.
‘Kunnen jullie even vertellen wie jullie allemaal zijn en of jullie een boodschap naar mij toe hebben?’, vraagt Kropff terwijl hij in zijn handen wrijft na een hap heerlijke pompoensoep. Zijn telefoon rinkelt, maar die zet hij meteen uit.
Elisa stelt zich voor en vertelt dat ze een boodschap heeft: ‘Ik vind het heel erg jammer dat de bibliotheek van de Leeuwenborch verplaats wordt naar de campus. Het is de enige rustige plek waar ik kan studeren, veel rustiger dan de bieb in Forum waar je zelfs hoort wat er op de verdieping boven je gebeurt.’ Het is een lastige kwestie, antwoordt Kropff. ‘We hebben te maken met een toename van studenten en dus een grotere vraag naar lesruimte. We moeten elke ruimte efficiënt gebruiken. Het is de bedoeling dat de ruimte waar de bibliotheek van de Leeuwenborch zich nu bevindt gebruikt kan worden als lesruimte.
Kropff schept wat boerenkool op zijn bord en nipt van zijn ecologische wijn. ‘We missen straks dan wel een rustige ruimte om te kunnen studeren’, zegt Willemijn. Ja, knikken de andere studenten rond de tafel. De rector pakt een pen en maakt notities. ‘En een tip, misschien kan het personeel in het Forum wat stiller zijn’, zegt iemand. Een ander roept met een hoog piepstemmetje: ‘waar is de tipex?’ Gelach vult de ruimte.
‘Is dit boerenkool?’, vraagt Kropff vervolgens met verbazing in zijn stem. De kok antwoordt bevestigend. ‘Er is maar een gerecht wat ik normaal niet lust, maar dit vind ik heerlijk. Zou ik het recept kunnen krijgen?’, vraagt Kropff.
Als alle studenten zich eenmaal hebben voorgesteld vraagt een van hen: ‘Wat motiveert je om elke dag het werk te doen wat je doet?’ Kropff: ‘Elke dag zie ik gemotiveerde studenten. En bijna alle studenten hier hebben één ding gemeen: they want to make a difference.’ Kropff doet een lepeltje biologische suiker in zijn koffie. ‘Contact met studenten vind ik leuk en interessant.’
Er wordt nog veel besproken onder het genot van chocolade-ijs en Kropff maakt notities tot hij de avond afsluit met de woorden: ‘I have some work to do’. Hij bedankt de studenten hartelijk en loopt de keuken uit, met het recept van de boerenkool onder zijn rechterarm.
