gepubliceerd op 2009-08-12 00:00:00.0
Oranje wortels. Het is ongetwijfeld iets dat als eerste in de gedachte van John Vanhommerig opkomt als hij terugdenkt aan zijn 3e jaars stage Internationaal Land- en Waterbeheer. Hij deed daarvoor via de Ben Gurion Universiteit in Israël onderzoek naar de waterhuishouding van gecombineerde teelt van acaciabomen en maïsplanten. Maar, daarnaast heeft hij zich met heel wat andere dingen beziggehouden: “Ik heb niet alleen van mijn onderzoek, maar vooral van de ervaringen naast het onderzoek, veel geleerd tijdens mijn stage.”
”Mij werd verteld dat ze bij een project tegen een probleem aangelopen waren, waar ze de oorzaak niet van wisten. Daar kon ik wel onderzoek naar doen, dachten ze. Later vertelden ze dat ik onderzoek kon doen naar de groei van wortels, onder andere door een sleuf te graven en daarin een glazen wand te bevestigen om de groei van de wortels beter zichtbaar te maken. Nou, ik was benieuwd. Graven kon ik in ieder geval wel; dat had ik geleerd van mijn baas, een hovenier.”
John hielp mee aan een landbouwproject in de Negev woestijn, waar gewerkt wordt met een zogenaamd intercropsysteem; het plaatsen van een rij bomen met daartussen landbouwgewassen, in dit geval acaciabomen en maïsplanten. “Het is gebleken dat de opbrengst per hectare bij het op deze manier telen van gewassen groter is dan wanneer de acaciabomen en maïsplanten afzonderlijk worden geteeld. Men vermoedt dat dit komt doordat de bomen het water dat diep in de grond zit en de planten het water dicht aan de oppervlakte gebruiken. Op deze manier geeft het dus de mogelijkheid om op een zo zuinig mogelijke manier met het beschikbare water om te gaan. Een strategie die in de woestijn geen overbodig luxe is…”
De wortels van de maïsplanten werden gekleurd om de wortels van deze planten te onderscheiden van die van de acaciabomen. Zo kon ook de groei geanalyseerd worden. “Uiteindelijk ontdekte ik dat een methode voor het injecteren van een kleurstof in de wortels wel goed werkt in het laboratorium, maar minder goed in het veld. De belangrijkste les die ik hieruit geleerd heb is dat je in theorie mooie plannen en methodes kunt ontwikkelen en vervolgens testen in het laboratorium, maar dat de praktijk soms toch wel een beetje anders is…”
Naast de stagewerkzaamheden vulde John zijn tijd met heel wat andere bezigheden. Zo mocht hij (delen van) bepaalde vakken en seminars volgen. En om te voorkomen dat hij zich zou gaan vervelen, volgde hij ook Hebreeuwse lessen: “Ik vond het een gekke taal met rare lettertekens en die ontbrekende medeklinkers…; op een gegeven moment dacht ik “ Waar ben ik aan begonnen?”” Ook legde John met andere studenten een simpel irrigatiesysteem aan bij bedoeïen: “Toen zijn we ook met bedoeïenen in contact geweest; onder andere een man met vier vrouwen en een hoop kinderen. Ik vond leuk om de bedoeïen eens goed te leren kennen. Na aankomst bij de bedoeïenen ga je eerst heel uitgebreid thee drinken in hun tent. Na gepraat, thee gedronken, gepraat, thee gedronken en gepraat te hebben, krijg je eindelijk de kans om je handen uit de mouwen te streken en aan de slag te gaan.”
Ook deed de oorlog tussen Gaza en Israël die tijdens Johns stage begon behoorlijk veel met hem: “Het was eigenlijk maar vreemd. Terwijl het‘gewone’ leven ‘gewoon’ doorging, was 80 km verderop een oorlog bezig. (…) Eens had ik een gesprek met Yonathan, mijn Israëlische buurjongen. Tijdens een kopje thee kwamen we in gesprek over de oorlog. Toen ik hem vroeg of hij evenals vele anderen ook wilde meevechten, antwoordde hij: “Ik drink liever een kopje thee met jou.” Deze reactie was kenmerkend; veel Israëliërs wilden helemaal niet graag vechten, maar iedereen begrijpt tegelijkertijd dat er wat gedaan moet worden aan de raketbeschietingen vanuit Gaza door Hamas. Als dan noodzakelijkerwijs toch gevochten moet worden, dan doen ze wel mee, omdat er geen andere keus is…”
Ondanks de oorlog die uitbrak, vond John het al over het algemeen super leerzaam om voor een langere tijd in het buitenland te zitten én te genieten: “Als ik terug denk aan Israël, weet ik zeker: Ik wil weer terug!”
