gepubliceerd op 2010-01-15 00:00:00.0
Voor zijn stage is Nanne van Hoytema naar Dar es Salaam geweest. Dit is de grootste stad van Tanzania. Hier heeft hij, voor zijn studie biologie, onderzoek gedaan naar het migratiepatroon van jonge koraalrifvisjes.
”In Tanzania stond ik onder begeleiding van de afdeling Animal Ecology and Ecophysiology van de Radboud Universiteit in Nijmegen die daar twee Tanzaniaanse promotiestudenten had rondlopen. Deze studenten waren bezig een onderzoek naar migratiepatronen van jonge koraalrifvisjes van en naar “kraamkamerhabitats”. Dit zijn oa. Mangroves en zeegrasvelden waar de kleine visjes meer voedsel kunnen vinden en een kleinere kans hebben opgegeten te worden door roofdieren, of dat is in ieder geval de theorie. Ik ben samen met een MSc student uit Nijmegen die kant opgegaan om een klein stukje van het onderzoek te doen. Wij hebben gekeken naar of de visjes een ander dieet krijgen als ze groter worden. Een verandering van dieet zou een reden kunnen zijn voor de visjes om op een bepaald moment de kraamkamer te verlaten en weer terug te gaan naar een koraalrif als ze daar grotere prooien kunnen vangen. Naast ons eigen onderzoek hebben we ook meegeholpen met alle andere dingen die moesten gebeuren voor het grote project. Dit hield onder andere in dat we ongeveer zes keer per maand op de koraalriffen en in de mangroves en zeegrasvelden moesten duiken en snorkelen om visjes te tellen en dat we vis moesten vangen van de verschillende plekken. Dat was natuurlijk niet erg vervelend in dat tropische klimaat daar en wij hebben ontzettend veel mooie dingen gezien. Iets minder was dat we al die gevangen vis natuurlijk ook moesten ontleden en er weefselmonsters en magen uit moesten halen voor analyses. Dat is op zich al niet echt lekker werk, maar bij 30 graden in een ruimte met ramen die niet dicht kunnen was het een hele belevenis. Ze hebben best wel veel vliegen in Tanzania.
Het leven in Afrika was toch wel een hele cultuurshock. Wij zaten dan wel in de grootste stad van het land en we konden als het nodig was alle westerse dingen krijgen, maar toch. Als je je de eerste keer in het O.V. van Dar werpt, dan weet je niet wat je meemaakt. Bestelbusjes zijn volgezet met kleine bankjes en worden helemaal volgestouwd met mensen. Dan denk je alle banken zijn vol, er kan niemand meer bij en dan gaan ze gewoon stapelen. Tanzanianen geloven niet zo in “personal space”. Ze schuiven gezellig bovenop je als daar nog plek is en bij een graad of dertig en volle luchtvochtigheid kan dat een beetje plakkerig worden. Gelukkig was er een overgangstijd waarin de vorige studenten er nog waren die ons de kneepjes van het leven in Dar bijbrachten. Hoe werkt het onbegrijpelijke openbaar vervoer, waar moet je zijn voor lekker eten, wat moet je echt niet doen op straat, enz. Daarnaast hebben we in de tijd dat we er zaten Swahili geleerd. De meeste mensen konden geen Engels, dus je had het echt nodig om aan de groenteboer uit te leggen dat je bij iedereen 1000 shilling betaalt voor een mango en dat hij echt niet moet proberen om je er 1500 voor te laten betalen. Tanzanianen zijn gek op onderhandelen en ruzien over de prijs van dingen en zullen geen kans onbenut laten om je een poot uit te draaien, maar dat doen ze ook bij elkaar dus wij wierpen ons met ons steeds beter wordende Swahili vrolijk in de onderhandelingen en uiteindelijk hadden we een conducteur op een busje zover dat hij ons Europese studenten minder liet betalen dan de locals, waarop de rest van de bus hem vrolijk uitlachte. Tanzanianen zijn gek op leedvermaak en wij werden dan ook constant uitgelachen om onze rare Europese gewoontes. Gelukkig konden wij terug lachen over de tanzaniaanse way of life. Alles is seriously easy going en je zou vandaag wel dingen kunnen regelen, maar morgen is er weer een dag. Ik heb na mijn stage nog een rondreis gemaakt en heb voor de zekerheid er maar genoeg tijd voor ingepland. Tanzania is een ontzettend mooi land, maar je moet er de tijd voor hebben. Het kan dat de bus vandaag nog gaat. Pole pole, rustig aan, we komen er vanzelf en anders gaat hij toch morgen? Het was na acht maanden Afrika wel weer even wennen aan dat haastige Nederland. “Hoe bedoel je we hebben om 8 uur afgesproken? Het is nu toch nog bijna 8 uur?” Nee die Tanzanianen hebben het zo gek nog niet bekeken.”
