gepubliceerd op 2009-09-18 00:00:00.0
Aan tafel bij een akkerbouwer, een kijkje op het Groen College, slapen in een luxe groepsaccommodatie, en zoeken naar een kebabzaak die tot in de nachtelijke uurtjes geopend is… Dit zijn zomaar een aantal ingrediënten van een excursie naar de zilte teelten in Zeeland, die in het eerste jaar Plantenwetenschappen op het programma staat. Joan de Visser en Luuk Schouten weten er over mee te praten.
Dat Luuk wat van de excursie opgestoken heeft, is duidelijk. Hij weet inmiddels heel wat over de zilte teelten te vertellen: “Zilte teelten houdt in dat er op gronden - waar de teelt van reguliere landbouwgewassen erg moeilijk is door zoute kwel - alternatieve vormen van landbouw worden toegepast of (vis)kweekvijvers worden aangelegd. Dit heeft grote belangstelling, omdat grote delen van West-Nederland de komende jaren veranderen van zoet naar zilt. De zogenoemde verzilting kan enigszins geremd worden, maar dat is erg duur. Aangezien boeren niet kunnen ontkomen aan de verzilting, passen ze zich dus aan. Op akkers met zout water in de grond kun je dan misschien geen aardappelen verbouwen, maar het land is wel geschikt voor zilte groenten, zoals zeekraal.”
De plantenwetenschappers bezochten tijdens de excursie onder andere een akkerbouwer, die door het openstellen van het Veerse Meer voor zout water, ernstige last van verzilting heeft op een dicht bij het Veerse Meer liggend perceel. Als oplossing teelt hij daar nu op beperkte schaal zoutminnende gewassen, zoals zeekraal en lamsoor. Daarnaast kweekt hij zagers. Dat zijn zeewormen die veel worden gebruikt als visvoer of als aas bij vissen op zee. Helaas is het niet allemaal ‘koek en ei’: Na drie jaren teelt zijn onkruid, onregelmatige groei van het gewas en arbeidsintensief oogsten nog de grootste problemen die door hem overwonnen moeten worden om de teelten rendabel te laten zijn.
Ook werd aandacht besteed aan de vishouderij. Joan: “Omdat we toch in Zeeland waren, namen we een bezoek aan ‘IMARES’, dat onderdeel is van Wageningen University and Researchcentre. Daar kregen we te horen dat het het plan was om een zo goed als gesloten ecosysteem – minimale toevoer van producten van buitenaf – op te zetten met algen, schelpdieren, zagers en tong samen in kweekvijvers. In de toekomst zal dit moeten leiden tot heel wat meer zoute kweekvijvers in Zeeland.”
Er wordt door veredelingsbedrijven tegenwoordig volop geïnvesteerd in het ontwikkelen van zouttolerante gewassen. Hier ligt dus een grote taak voor de plantenwetenschappers. Immers, als we in de toekomst meer dan alleen zeekraal, lamsoor, zoute snijbiet en zeekool in de groenteschappen willen zien liggen, zal er flink moeten worden veredeld op zouttolerante andere groenten.
